Ζωγραφίζω παρατηρώντας το ορατό, παρουσιάζοντας τη δική μου πραγματικότητα, το πώς βλέπω τον κόσμο. Επιμένω στο τελάρο, γιατί παρ' όλες τις δύο διαστάσεις του μου δίνει τη δυνατότητα να εκφραστώ, μαγεύομαι από τους ορίζοντες που ανοίγονται μπροστά μου. Ζωγραφίζοντας χάνομαι μέσα από την περιπέτεια της ζωγραφικής, καθώς ανασύρονται πράγματα και δρόμοι που δεν τα είχα υπολογίσει, ούτε φανταστεί προηγουμένως. Αυτή η περιπέτεια, περιπέτεια αυτογνωσίας, είναι που κρατάει άσβεστη την όρεξή μου για ζωγραφική.
Δημιουργώ χώρους, διότι έχω την ανάγκη ενός δικού μου προσωπικού «κλειστού» χώρου για να ελευθερωθώ. Εξαιτίας αυτής της ανάγκης, δημιουργείται στα έργα μου μια ευρυγώνια προοπτική. Θέλω να αισθανθώ ότι μέσα στον χώρο που ζωγραφίζω, κάτι σαν φωλιά. Έχοντας το κεφάλι μου σταθερό, κοιτάω δεξιά, αριστερά, πάνω, κάτω, με την άκρη του ματιού. Αυτό με κάνει να αισθάνομαι τελείως ελεύθερη. Μου δημιουργεί παράλληλα μια αίσθηση ιλίγγου, ανατροπής και κίνησης. Ανατροπής της καθιερωμένης εικόνας του χώρου, απ' όπου γεννιέται μια εικόνα καινούρια, αλλά εντελώς πραγματική.Τα θέματά μου είναι βιωματικά. Δεν θέλω να περιγράψω τον χώρο, αλλά να μεταφέρω την αίσθηση που έχω γι' αυτόν.(.)
Στην τελευταία μου δουλειά, στους κολυμβητές κάτω από το νερό, ο χώρος είναι πάλι κλειστός, αλλά ταυτόχρονα απεριόριστος, το πάνω μέρος του βυθού, το νερό, η άμμος ή τα βράχια δημιουργούν τον «κλειστό» χώρο. Οι κολυμβητές σε πλήρη ελευθερία, σώματα που έχουν χάσει τη βαρύτητά τους, σε ασυνήθιστες στην πραγματικότητα κινήσεις: τους ζωγραφίζω γυμνούς για να δώσω μεγαλύτερη αίσθηση ελευθερίας. Θέλω να φαίνονται σαν να ανήκουν σ' αυτό το περιβάλλον. Το έντονο φως και οι αντανακλάσεις του νερού πάνω στα γυμνά τους σώματα, οι φυσαλίδες και η άμμος του βυθού μου δημιουργούν έναν ονειρικό κόσμο.
(...)
Το χρώμα και το έντονο φως είναι χαρακτηριστικά των εμμονών μου. Όταν ζωγραφίζω, αγνοώ το πλαίσιο του τελάρου, γι' αυτό δουλεύω στον τοίχο ή στο πάτωμα. Έχω μανία να χωρέσουν τα πάντα μέσα στο έργο, ακόμη και εγώ. Θέλω να έχω την αίσθηση ότι είμαι μέσα στον πίνακα. Ο τρόμος αυτός με απελευθερώνει.
Η ελευθερία, η αναπνοή, ο ρυθμός, οι αντιθέσεις είναι για μένα πηγή ενέργειας στη ζωγραφική. Το κάθε έργο είναι μια καινούρια περιπέτεια, χωρίς αναμενόμενο τέλος.

Μαρία Φιλοπούλου