Μαρία Φιλοπούλου                                                
Τάσος Μαντζαβίνος
Κώστας Παπανικολάου                                         Βιογραφία>>
Νανά Βέττα




Απόσπασμα από το Κείμενο
«O Σαρωνικός είναι η Αυλή της Αττικής», 2006.
Πρώτη φορά που είδα θάλασσα, ήμουν πέντε, έξι και τη θυμάμαι, γιατί μου είχε κάνει εντύπωση, πολύ μεγάλη, το φως της. (.) Όταν μπήκα στη Σχολή μου άρεσαν οι θάλασσες του Πάουλ Κλε, γιατί προσπαθούσε να δώσει την αίσθηση και όχι την εικόνα της θάλασσας. (.) Παλιά πήγαινα στη θάλασσα πολλές φορές αλλά μια φορά έφυγα από τα Εξάρχεια, όπου έμενα, και πήγα στην Ύδρα. Ήταν το '84. Ήμουν στη σχολή ακόμη. Και μου έμεινε αυτό. Τι μου έμεινε όμως; Μου έμεινε η μοναδική ιδιότητα που έχει το νερό της θάλασσας να είναι ξεχωριστά και μοναδικά φωτισμένο: η θάλασσα το μεσημέρι που είναι σαν μπογιά. Ένα μπλε μυθικό. Η διαύγεια που έχει, το ότι κινείται συνεχώς και πολύ φανερά. Είναι ένα κινούμενο χρώμα που μπορείς να το μυρίσεις και να το κολυμπήσεις.
Οι άνθρωποι, η κατασκευή και η θάλασσα. Αυτά τα τρία στοιχεία αποζητούν στα έργα μου την ίδια προσοχή και επιμέλεια. Το ένα λειτουργεί ως φόντο στο άλλο.

Κώστας Παπανικολάου