ΘΥΜΗΣΗ ΑΠΟ ΑΜΕΘΥΣΤΟ
Aναρωτιόμουν αν μνήμη είναι η απόδοση απ' το κεφάλαιο της ζωής. Βρήκα μια κάποια απάντηση διαβάζοντας τον Βάλτερ Μπένγιαμιν (Παιδικά χρόνια στο Βερολίνο του 1900): «Η νεράιδα που μπροστά της δικαιούμαστε να κάνουμε μια ευχή είναι εδώ για τον καθένα από μας. Λίγοι όμως καταφέρνουμε να θυμηθούμε την ευχή που κάναμε· κι έτσι λίγοι αναγνωρίζουμε την εκπλήρωσή της αργότερα στη ζωή.»
Και τη συνέχεια τη βρήκα στην Έμιλυ Ντίκινσον: «Πήρα στα χέρια ένα πετράδι - / και σε ύπνο είχα κυλήσει - / Μέρα γλυκιά, στρωτός ο αέρας - / Είπα, "Mα τούτο θα κρατήσει" - / Ξυπνώ - τ' αθώα μου δάχτυλα μαλώνω, / Η Πέτρα έχει χαθεί - / Τώρα μια θύμηση από Αμέθυστο / Ό,τι έχει πια σωθεί -» (μτφρ. Ερρίκος Σοφράς).