Οι θαλασσογραφίες του Τέτση είναι εμπνευσμένες από την Ύδρα και τον Πόρο. Η σειρά τιτλοφορείται «Παρακάμπτοντας τα Τσελεβίνια», τα μικρά ακατοίκητα νησιά με την άγρια θάλασσα στο άκρο της Πελοποννήσου ανάμεσα στον Πόρο και την Ύδρα· όριο ανάμεσα στον ήρεμο Σαρωνικό Κόλπο και τη βραχώδη Ύδρα, που ενώνει και συνάμα διαχωρίζει τη ζωή στα δύο νησιά.
Οι πίνακες του Τέτση είναι κυρίως θαλασσογραφίες, με εξαίρεση τη νεκρή φύση, μια φρουτιέρα με λεμόνια, που αναφέρεται στο Λεμονοδάσος στην ακτή της Πελοποννήσου, αλλά και στη γκαλερί Citronne.
Οι θαλασσογραφίες του Τέτση υποδεικνύουν μια προσωπική ερμηνεία για τη θάλασσα, πάντα παρούσα στη ζωή του, στο νου του, στο έργο του. Γεννήθηκε στην Ύδρα την οποία επισκέπτεται συχνά. Οι πίνακες είναι προϊόντα αναμνήσεων, συναισθημάτων και αίσθησης από τον τόπο αυτό. Η θάλασσα ανοίγεται μπροστά στα μάτια του θεατή, όπως ο πλατύς ορίζοντας· παίρνει διάφορα χρώματα, πράσινο, σκούρο βαθύ μπλε, ακόμη και μαύρο. Σε κάθε πίνακα απεικονίζεται με διαφορετικό τρόπο: πότε είναι βαθειά χωρίς υπόνοια στεριάς, ταραγμένη και βαθύχρωμη (σε βαθύ πράσινο, πολύ σκούρο μπλε και ορισμένες φορές ακόμη και μαύρο), με κύματα που φτάνουν ώς τα σύννεφα και όπου συγχέεται το νερό με τον ουρανό, όπως η άγρια θάλασσα έξω από τα Τσελεβίνια τον χειμώνα. Άλλοτε η θάλασσα είναι ανοιχτή πράσινη με υποκύανες ανταύγειες, κάτω από ένα μπλε ή πορτοκαλή καλοκαιρινό ουρανό τον οποίο διαπερνούν οι χρυσές ακτίνες του ήλιου. Η φιλόξενη ακτή βρίσκεται ανάμεσα στη θάλασσα και τον ουρανό και έχει έντονα χρώματα που δημιουργούν αντιθέσεις: βαθύ κόκκινο-καφέ, σε αντίθεση με σμαραγδένιο πράσινο ή κίτρινο και ώχρα σε αντίθεση με γκρίζα ή μπλε-μωβ χρώματα.
Τα παχύρευστα χρώματα απλώνονται στον καμβά με το πινέλο, με μαχαίρι, ακόμη και με τα δάκτυλα. Το φως μεταφράζεται σε χρώμα. Οι μορφές πνίγονται σε μία πλημμυρίδα χρώματος που εξαλείφει τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία. Ο τρόπος με τον οποίο ο καλλιτέχνης μεταχειρίζεται τις μορφές, τον χώρο και το φώς μετατρέπει το αντικείμενο σε ένα αρμονικό σύνολο από επίπέδα και χώρους. Οι πινελιές έχουν μία ρυθμική διάταξη που δίνει στον καμβά τη λαμπερή του υφή. Ζωγραφίζει την καθαρή κίνηση της μάζας του χρώματος, που προσδίδει στον πίνακα την αμεσότητα του χρωματιστού σχεδίου. Στους πίνακες του Τέτση, ο ουρανός και η θάλασσα έχουν σχεδόν αφηρημένη σχέση: σχηματίζουν από κοινού τη δίνη μιας οργιαστικής φυσικής δύναμης.

Τατιάνα Σπινάρη-Πολλάλη